Conjugation of uroić
uˈrɔ.it͡ɕwyobrazić sobie coś nieprawdziwego lub niedorzecznego i przyjąć to jako rzeczywiste Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | uroić |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | uroiłem |
| ty | uroiłeś |
| on / ona / ono | uroił |
| my | uroiliśmy |
| wy | uroiliście |
| oni / one | uroili |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | uroiłam |
| ty | uroiłaś |
| on / ona / ono | uroiła |
| my | uroiłyśmy |
| wy | uroiłyście |
| oni / one | uroiły |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | uroiło |
Czas przyszły
| ja | uroję |
| ty | uroisz |
| on / ona / ono | uroi |
| my | uroimy |
| wy | uroicie |
| oni / one | uroją |
Tryb rozkazujący
| ty | urój |
| my | urójmy |
| wy | urójcie |