Conjugation of uprzedmiotowić
u.pʂɛd.mjɔˈtɔ.vit͡ɕto objectify, to objectivize (to make (something, such as an abstract idea) possible to be perceived by the senses) Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | uprzedmiotowić |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | uprzedmiotowiłem |
| ty | uprzedmiotowiłeś |
| on / ona / ono | uprzedmiotowił |
| my | uprzedmiotowiliśmy |
| wy | uprzedmiotowiliście |
| oni / one | uprzedmiotowili |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | uprzedmiotowiłam |
| ty | uprzedmiotowiłaś |
| on / ona / ono | uprzedmiotowiła |
| my | uprzedmiotowiłyśmy |
| wy | uprzedmiotowiłyście |
| oni / one | uprzedmiotowiły |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | uprzedmiotowiło |
Czas przyszły
| ja | uprzedmiotowię |
| ty | uprzedmiotowisz |
| on / ona / ono | uprzedmiotowi |
| my | uprzedmiotowimy |
| wy | uprzedmiotowicie |
| oni / one | uprzedmiotowią |
Tryb rozkazujący
| ty | uprzedmiotów |
| my | uprzedmiotówmy |
| wy | uprzedmiotówcie |