Conjugation of unormować
/u.nɔrˈmɔ.vat͡ɕ/ująć w normy, przepisy, prawidła Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | unormować |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | unormowałem |
| ty | unormowałeś |
| on / ona / ono | unormował |
| my | unormowaliśmy |
| wy | unormowaliście |
| oni / one | unormowali |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | unormowałam |
| ty | unormowałaś |
| on / ona / ono | unormowała |
| my | unormowałyśmy |
| wy | unormowałyście |
| oni / one | unormowały |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | unormowało |
Czas przyszły
| ja | unormuję |
| ty | unormujesz |
| on / ona / ono | unormuje |
| my | unormujemy |
| wy | unormujecie |
| oni / one | unormują |
Tryb rozkazujący
| ty | unormuj |
| my | unormujmy |
| wy | unormujcie |