Conjugation of uniemożliwić
u.ɲɛ.mɔˈʐli.vit͡ɕsprawić, że coś jest niemożliwe lub bardzo trudne do zrobienia; znacznie coś utrudnić Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | uniemożliwić |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | uniemożliwiłem |
| ty | uniemożliwiłeś |
| on / ona / ono | uniemożliwił |
| my | uniemożliwiliśmy |
| wy | uniemożliwiliście |
| oni / one | uniemożliwili |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | uniemożliwiłam |
| ty | uniemożliwiłaś |
| on / ona / ono | uniemożliwiła |
| my | uniemożliwiłyśmy |
| wy | uniemożliwiłyście |
| oni / one | uniemożliwiły |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | uniemożliwiło |
Czas przyszły
| ja | uniemożliwię |
| ty | uniemożliwisz |
| on / ona / ono | uniemożliwi |
| my | uniemożliwimy |
| wy | uniemożliwicie |
| oni / one | uniemożliwią |
Tryb rozkazujący
| ty | uniemożliw |
| my | uniemożliwmy |
| wy | uniemożliwcie |