Conjugation of uleczyć
uˈlɛ.t͡ʂɘt͡ɕto cure (to bring a disease or its bad effects to an end) Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | uleczyć |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | uleczyłem |
| ty | uleczyłeś |
| on / ona / ono | uleczył |
| my | uleczyliśmy |
| wy | uleczyliście |
| oni / one | uleczyli |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | uleczyłam |
| ty | uleczyłaś |
| on / ona / ono | uleczyła |
| my | uleczyłyśmy |
| wy | uleczyłyście |
| oni / one | uleczyły |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | uleczyło |
Czas przyszły
| ja | uleczę |
| ty | uleczysz |
| on / ona / ono | uleczy |
| my | uleczymy |
| wy | uleczycie |
| oni / one | uleczą |
Tryb rozkazujący
| ty | ulecz |
| my | uleczmy |
| wy | uleczcie |