Conjugation of ujarzmić
uˈjaʐ.mit͡ɕto master, to subdue, to gain control of someone or something Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | ujarzmić |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | ujarzmiłem |
| ty | ujarzmiłeś |
| on / ona / ono | ujarzmił |
| my | ujarzmiliśmy |
| wy | ujarzmiliście |
| oni / one | ujarzmili |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | ujarzmiłam |
| ty | ujarzmiłaś |
| on / ona / ono | ujarzmiła |
| my | ujarzmiłyśmy |
| wy | ujarzmiłyście |
| oni / one | ujarzmiły |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | ujarzmiło |
Czas przyszły
| ja | ujarzmię |
| ty | ujarzmisz |
| on / ona / ono | ujarzmi |
| my | ujarzmimy |
| wy | ujarzmicie |
| oni / one | ujarzmią |
Tryb rozkazujący
| ty | ujarzmij |
| my | ujarzmijmy |
| wy | ujarzmijcie |