Conjugation of ubłocić
uˈbwɔ.t͡ɕit͡ɕubrudzić, pokryć błotem samego siebie Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | ubłocić |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | ubłociłem |
| ty | ubłociłeś |
| on / ona / ono | ubłocił |
| my | ubłociliśmy |
| wy | ubłociliście |
| oni / one | ubłocili |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | ubłociłam |
| ty | ubłociłaś |
| on / ona / ono | ubłociła |
| my | ubłociłyśmy |
| wy | ubłociłyście |
| oni / one | ubłociły |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | ubłociło |
Czas przyszły
| ja | ubłocę |
| ty | ubłocisz |
| on / ona / ono | ubłoci |
| my | ubłocimy |
| wy | ubłocicie |
| oni / one | ubłocą |
Tryb rozkazujący
| ty | ubłoć |
| my | ubłoćmy |
| wy | ubłoćcie |