Conjugation of uśmiercić
uˈɕmjɛr.t͡ɕit͡ɕpowodować, że coś przestaje istnieć lub prawidłowo funkcjonować Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | uśmiercić |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | uśmierciłem |
| ty | uśmierciłeś |
| on / ona / ono | uśmiercił |
| my | uśmierciliśmy |
| wy | uśmierciliście |
| oni / one | uśmiercili |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | uśmierciłam |
| ty | uśmierciłaś |
| on / ona / ono | uśmierciła |
| my | uśmierciłyśmy |
| wy | uśmierciłyście |
| oni / one | uśmierciły |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | uśmierciło |
Czas przyszły
| ja | uśmiercę |
| ty | uśmiercisz |
| on / ona / ono | uśmierci |
| my | uśmiercimy |
| wy | uśmiercicie |
| oni / one | uśmiercą |
Tryb rozkazujący
| ty | uśmierć |
| my | uśmierćmy |
| wy | uśmierćcie |