Conjugation of trapić
ˈtra.pit͡ɕodczuwać przygnębienie, smutek, troskę z pewnego powodu Ver definición completa →
Aspekt niedokonany
Bezokolicznik
| — | trapić |
Czas teraźniejszy
| ja | trapię |
| ty | trapisz |
| on / ona / ono | trapi |
| my | trapimy |
| wy | trapicie |
| oni / one | trapią |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | trapiłem |
| ty | trapiłeś |
| on / ona / ono | trapił |
| my | trapiliśmy |
| wy | trapiliście |
| oni / one | trapili |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | trapiłam |
| ty | trapiłaś |
| on / ona / ono | trapiła |
| my | trapiłyśmy |
| wy | trapiłyście |
| oni / one | trapiły |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | trapiło |
Czas przyszły złożony (rodzaj męski)
| ja | będę trapił |
| ty | będziesz trapił |
| on / ona / ono | będzie trapił |
| my | będziemy trapili |
| wy | będziecie trapili |
| oni / one | będą trapili |
Czas przyszły złożony (rodzaj żeński)
| ja | będę trapiła |
| ty | będziesz trapiła |
| on / ona / ono | będzie trapiła |
| my | będziemy trapiły |
| wy | będziecie trapiły |
| oni / one | będą trapiły |
Czas przyszły złożony (rodzaj nijaki)
| ono | będzie trapiło |
Tryb rozkazujący
| ty | trap |
| my | trapmy |
| wy | trapcie |