Conjugation of tkwić
ˈtkfit͡ɕzostawać nadal w tym samym miejscu, przedtem tam wpadłszy, przybywszy czy będąc wetkniętym Ver definición completa →
Aspekt niedokonany
Bezokolicznik
| — | tkwić |
Czas teraźniejszy
| ja | tkwię |
| ty | tkwisz |
| on / ona / ono | tkwi |
| my | tkwimy |
| wy | tkwicie |
| oni / one | tkwią |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | tkwiłem |
| ty | tkwiłeś |
| on / ona / ono | tkwił |
| my | tkwiliśmy |
| wy | tkwiliście |
| oni / one | tkwili |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | tkwiłam |
| ty | tkwiłaś |
| on / ona / ono | tkwiła |
| my | tkwiłyśmy |
| wy | tkwiłyście |
| oni / one | tkwiły |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | tkwiło |
Czas przyszły złożony (rodzaj męski)
| ja | będę tkwił |
| ty | będziesz tkwił |
| on / ona / ono | będzie tkwił |
| my | będziemy tkwili |
| wy | będziecie tkwili |
| oni / one | będą tkwili |
Czas przyszły złożony (rodzaj żeński)
| ja | będę tkwiła |
| ty | będziesz tkwiła |
| on / ona / ono | będzie tkwiła |
| my | będziemy tkwiły |
| wy | będziecie tkwiły |
| oni / one | będą tkwiły |
Czas przyszły złożony (rodzaj nijaki)
| ono | będzie tkwiło |
Tryb rozkazujący
| ty | tkwij |
| my | tkwijmy |
| wy | tkwijcie |