Conjugation of strwonić
ˈstrfɔ.ɲit͡ɕto waste, to squander (to lose something unnecessarily or stupidly) Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | strwonić |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | strwoniłem |
| ty | strwoniłeś |
| on / ona / ono | strwonił |
| my | strwoniliśmy |
| wy | strwoniliście |
| oni / one | strwonili |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | strwoniłam |
| ty | strwoniłaś |
| on / ona / ono | strwoniła |
| my | strwoniłyśmy |
| wy | strwoniłyście |
| oni / one | strwoniły |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | strwoniło |
Czas przyszły
| ja | strwonię |
| ty | strwonisz |
| on / ona / ono | strwoni |
| my | strwonimy |
| wy | strwonicie |
| oni / one | strwonią |
Tryb rozkazujący
| ty | strwoń |
| my | strwońmy |
| wy | strwońcie |