Conjugation of starczyć
ˈstar.t͡ʂɘt͡ɕwystąpić w wystarczającej ilości albo liczbie Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | starczyć |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | starczyłem |
| ty | starczyłeś |
| on / ona / ono | starczył |
| my | starczyliśmy |
| wy | starczyliście |
| oni / one | starczyli |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | starczyłam |
| ty | starczyłaś |
| on / ona / ono | starczyła |
| my | starczyłyśmy |
| wy | starczyłyście |
| oni / one | starczyły |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | starczyło |
Czas przyszły
| ja | starczę |
| ty | starczysz |
| on / ona / ono | starczy |
| my | starczymy |
| wy | starczycie |
| oni / one | starczą |
Tryb rozkazujący
| ty | starcz |
| my | starczmy |
| wy | starczcie |