Conjugation of sponiewierać
spɔ.ɲɛˈvjɛ.rat͡ɕsprawić, że ktoś lub coś jest w bardzo złym stanie, kondycji; zmaltretować, zniszczyć Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | sponiewierać |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | sponiewierałem |
| ty | sponiewierałeś |
| on / ona / ono | sponiewierał |
| my | sponiewieraliśmy |
| wy | sponiewieraliście |
| oni / one | sponiewierali |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | sponiewierałam |
| ty | sponiewierałaś |
| on / ona / ono | sponiewierała |
| my | sponiewierałyśmy |
| wy | sponiewierałyście |
| oni / one | sponiewierały |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | sponiewierało |
Czas przyszły
| ja | sponiewieram |
| ty | sponiewierasz |
| on / ona / ono | sponiewiera |
| my | sponiewieramy |
| wy | sponiewieracie |
| oni / one | sponiewierają |
Tryb rozkazujący
| ty | sponiewieraj |
| my | sponiewierajmy |
| wy | sponiewierajcie |