Conjugation of spartaczyć
sparˈta.t͡ʂɘt͡ɕzrobić coś byle jak, nieudolnie, źle Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | spartaczyć |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | spartaczyłem |
| ty | spartaczyłeś |
| on / ona / ono | spartaczył |
| my | spartaczyliśmy |
| wy | spartaczyliście |
| oni / one | spartaczyli |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | spartaczyłam |
| ty | spartaczyłaś |
| on / ona / ono | spartaczyła |
| my | spartaczyłyśmy |
| wy | spartaczyłyście |
| oni / one | spartaczyły |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | spartaczyło |
Czas przyszły
| ja | spartaczę |
| ty | spartaczysz |
| on / ona / ono | spartaczy |
| my | spartaczymy |
| wy | spartaczycie |
| oni / one | spartaczą |
Tryb rozkazujący
| ty | spartacz |
| my | spartaczmy |
| wy | spartaczcie |