Conjugation of spakować
spaˈkɔ.vat͡ɕzrobić z czegoś paczkę; ułożyć coś w czymś ułatwiającym przetransportowanie Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | spakować |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | spakowałem |
| ty | spakowałeś |
| on / ona / ono | spakował |
| my | spakowaliśmy |
| wy | spakowaliście |
| oni / one | spakowali |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | spakowałam |
| ty | spakowałaś |
| on / ona / ono | spakowała |
| my | spakowałyśmy |
| wy | spakowałyście |
| oni / one | spakowały |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | spakowało |
Czas przyszły
| ja | spakuję |
| ty | spakujesz |
| on / ona / ono | spakuje |
| my | spakujemy |
| wy | spakujecie |
| oni / one | spakują |
Tryb rozkazujący
| ty | spakuj |
| my | spakujmy |
| wy | spakujcie |
Practice in context
Fill in the verb in real sentences — correct answers count toward the table above.