Conjugation of skutkować
skutˈkɔ.vat͡ɕprzynosić określony skutek, prowadzić do jakiegoś efektu Ver definición completa →
Aspekt niedokonany
Bezokolicznik
| — | skutkować |
Czas teraźniejszy
| ja | skutkuję |
| ty | skutkujesz |
| on / ona / ono | skutkuje |
| my | skutkujemy |
| wy | skutkujecie |
| oni / one | skutkują |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | skutkowałem |
| ty | skutkowałeś |
| on / ona / ono | skutkował |
| my | skutkowaliśmy |
| wy | skutkowaliście |
| oni / one | skutkowali |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | skutkowałam |
| ty | skutkowałaś |
| on / ona / ono | skutkowała |
| my | skutkowałyśmy |
| wy | skutkowałyście |
| oni / one | skutkowały |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | skutkowało |
Czas przyszły złożony (rodzaj męski)
| ja | będę skutkował |
| ty | będziesz skutkował |
| on / ona / ono | będzie skutkował |
| my | będziemy skutkowali |
| wy | będziecie skutkowali |
| oni / one | będą skutkowali |
Czas przyszły złożony (rodzaj żeński)
| ja | będę skutkowała |
| ty | będziesz skutkowała |
| on / ona / ono | będzie skutkowała |
| my | będziemy skutkowały |
| wy | będziecie skutkowały |
| oni / one | będą skutkowały |
Czas przyszły złożony (rodzaj nijaki)
| ono | będzie skutkowało |
Tryb rozkazujący
| ty | skutkuj |
| my | skutkujmy |
| wy | skutkujcie |