Conjugation of skruszyć
ˈskru.ʂɘt͡ɕsprawić, że ktoś czuje żal za popełnione przez siebie złe uczynki Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | skruszyć |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | skruszyłem |
| ty | skruszyłeś |
| on / ona / ono | skruszył |
| my | skruszyliśmy |
| wy | skruszyliście |
| oni / one | skruszyli |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | skruszyłam |
| ty | skruszyłaś |
| on / ona / ono | skruszyła |
| my | skruszyłyśmy |
| wy | skruszyłyście |
| oni / one | skruszyły |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | skruszyło |
Czas przyszły
| ja | skruszę |
| ty | skruszysz |
| on / ona / ono | skruszy |
| my | skruszymy |
| wy | skruszycie |
| oni / one | skruszą |
Tryb rozkazujący
| ty | skrusz |
| my | skruszmy |
| wy | skruszcie |