Conjugation of skończyć
ˈskɔɲ.t͡ʂɘt͡ɕdać jako wynik, spowodować, mieć konsekwencję Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | skończyć |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | skończyłem |
| ty | skończyłeś |
| on / ona / ono | skończył |
| my | skończyliśmy |
| wy | skończyliście |
| oni / one | skończyli |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | skończyłam |
| ty | skończyłaś |
| on / ona / ono | skończyła |
| my | skończyłyśmy |
| wy | skończyłyście |
| oni / one | skończyły |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | skończyło |
Czas przyszły
| ja | skończę |
| ty | skończysz |
| on / ona / ono | skończy |
| my | skończymy |
| wy | skończycie |
| oni / one | skończą |
Tryb rozkazujący
| ty | skończ |
| my | skończmy |
| wy | skończcie |