Conjugation of skierować
skjɛˈrɔ.vat͡ɕnadać czemuś określony kierunek; wysłać coś w jakimś kierunku, w określoną stronę Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | skierować |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | skierowałem |
| ty | skierowałeś |
| on / ona / ono | skierował |
| my | skierowaliśmy |
| wy | skierowaliście |
| oni / one | skierowali |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | skierowałam |
| ty | skierowałaś |
| on / ona / ono | skierowała |
| my | skierowałyśmy |
| wy | skierowałyście |
| oni / one | skierowały |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | skierowało |
Czas przyszły
| ja | skieruję |
| ty | skierujesz |
| on / ona / ono | skieruje |
| my | skierujemy |
| wy | skierujecie |
| oni / one | skierują |
Tryb rozkazujący
| ty | skieruj |
| my | skierujmy |
| wy | skierujcie |
Practice in context
Fill in the verb in real sentences — correct answers count toward the table above.