Conjugation of skapitulować
ska.pi.tuˈlɔ.vat͡ɕulec kapitulacji; podporządkować się wrogowi czy przeciwnościom Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | skapitulować |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | skapitulowałem |
| ty | skapitulowałeś |
| on / ona / ono | skapitulował |
| my | skapitulowaliśmy |
| wy | skapitulowaliście |
| oni / one | skapitulowali |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | skapitulowałam |
| ty | skapitulowałaś |
| on / ona / ono | skapitulowała |
| my | skapitulowałyśmy |
| wy | skapitulowałyście |
| oni / one | skapitulowały |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | skapitulowało |
Czas przyszły
| ja | skapituluję |
| ty | skapitulujesz |
| on / ona / ono | skapituluje |
| my | skapitulujemy |
| wy | skapitulujecie |
| oni / one | skapitulują |
Tryb rozkazujący
| ty | skapituluj |
| my | skapitulujmy |
| wy | skapitulujcie |