Conjugation of samookaleczyć
sa.mɔ.ɔ.kaˈlɛ.t͡ʂɘt͡ɕto self-harm, to mutilate oneself deliberately Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | samookaleczyć |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | samookaleczyłem |
| ty | samookaleczyłeś |
| on / ona / ono | samookaleczył |
| my | samookaleczyliśmy |
| wy | samookaleczyliście |
| oni / one | samookaleczyli |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | samookaleczyłam |
| ty | samookaleczyłaś |
| on / ona / ono | samookaleczyła |
| my | samookaleczyłyśmy |
| wy | samookaleczyłyście |
| oni / one | samookaleczyły |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | samookaleczyło |
Czas przyszły
| ja | samookaleczę |
| ty | samookaleczysz |
| on / ona / ono | samookaleczy |
| my | samookaleczymy |
| wy | samookaleczycie |
| oni / one | samookaleczą |
Tryb rozkazujący
| ty | samookalecz |
| my | samookaleczmy |
| wy | samookaleczcie |