Conjugation of runąć
ˈru.nɔɲt͡ɕgwałtownie upaść w wyniku działania siły ciężkości Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | runąć |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | runąłem |
| ty | runąłeś |
| on / ona / ono | runął |
| my | runęliśmy |
| wy | runęliście |
| oni / one | runęli |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | runęłam |
| ty | runęłaś |
| on / ona / ono | runęła |
| my | runęłyśmy |
| wy | runęłyście |
| oni / one | runęły |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | runęło |
Czas przyszły
| ja | runę |
| ty | runiesz |
| on / ona / ono | runie |
| my | runiemy |
| wy | runiecie |
| oni / one | runą |
Tryb rozkazujący
| ty | ruń |
| my | ruńmy |
| wy | ruńcie |