Conjugation of rozlecieć
rɔzˈlɛ.t͡ɕɛt͡ɕto fly apart (to cease to be a couple or group of people connected by an emotional bond) Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | rozlecieć |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | rozleciałem |
| ty | rozleciałeś |
| on / ona / ono | rozleciał |
| my | rozlecieliśmy |
| wy | rozlecieliście |
| oni / one | rozlecieli |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | rozleciałam |
| ty | rozleciałaś |
| on / ona / ono | rozleciała |
| my | rozleciałyśmy |
| wy | rozleciałyście |
| oni / one | rozleciały |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | rozleciało |
Czas przyszły
| ja | rozlecę |
| ty | rozlecisz |
| on / ona / ono | rozleci |
| my | rozlecimy |
| wy | rozlecicie |
| oni / one | rozlecą |
Tryb rozkazujący
| ty | rozleć |
| my | rozlećmy |
| wy | rozlećcie |