Conjugation of przywłaszczyć
pʂɘˈvwaʂ.t͡ʂɘt͡ɕwłączyć cudzą własność do swojego majątku. Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | przywłaszczyć |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | przywłaszczyłem |
| ty | przywłaszczyłeś |
| on / ona / ono | przywłaszczył |
| my | przywłaszczyliśmy |
| wy | przywłaszczyliście |
| oni / one | przywłaszczyli |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | przywłaszczyłam |
| ty | przywłaszczyłaś |
| on / ona / ono | przywłaszczyła |
| my | przywłaszczyłyśmy |
| wy | przywłaszczyłyście |
| oni / one | przywłaszczyły |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | przywłaszczyło |
Czas przyszły
| ja | przywłaszczę |
| ty | przywłaszczysz |
| on / ona / ono | przywłaszczy |
| my | przywłaszczymy |
| wy | przywłaszczycie |
| oni / one | przywłaszczą |
Tryb rozkazujący
| ty | przywłaszcz |
| my | przywłaszczmy |
| wy | przywłaszczcie |