Conjugation of przyuczyć
pʂɘˈu.t͡ʂɘt͡ɕnabrać samodzielnie nowej wprawy lub dostosować osobiste nawyki do nieznanych wcześniej warunków Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | przyuczyć |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | przyuczyłem |
| ty | przyuczyłeś |
| on / ona / ono | przyuczył |
| my | przyuczyliśmy |
| wy | przyuczyliście |
| oni / one | przyuczyli |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | przyuczyłam |
| ty | przyuczyłaś |
| on / ona / ono | przyuczyła |
| my | przyuczyłyśmy |
| wy | przyuczyłyście |
| oni / one | przyuczyły |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | przyuczyło |
Czas przyszły
| ja | przyuczę |
| ty | przyuczysz |
| on / ona / ono | przyuczy |
| my | przyuczymy |
| wy | przyuczycie |
| oni / one | przyuczą |
Tryb rozkazujący
| ty | przyucz |
| my | przyuczmy |
| wy | przyuczcie |
Practice in context
Fill in the verb in real sentences — correct answers count toward the table above.