Conjugation of przyrzucić
pʂɘˈʐu.t͡ɕit͡ɕto cover oneself by throwing quickly or carelessly [with accusative ‘who or what’] Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | przyrzucić |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | przyrzuciłem |
| ty | przyrzuciłeś |
| on / ona / ono | przyrzucił |
| my | przyrzuciliśmy |
| wy | przyrzuciliście |
| oni / one | przyrzucili |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | przyrzuciłam |
| ty | przyrzuciłaś |
| on / ona / ono | przyrzuciła |
| my | przyrzuciłyśmy |
| wy | przyrzuciłyście |
| oni / one | przyrzuciły |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | przyrzuciło |
Czas przyszły
| on / ona / ono | będzie przyrzucił |
| oni / one | będą przyrzucili |
Tryb rozkazujący
| ty | przyrzuć |
| my | przyrzućmy |
| wy | przyrzućcie |