Conjugation of potłuc
ˈpɔ.twut͡swyrządzić obrażenia swojego ciała w wyniku upadku lub uderzenia o coś Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | potłuc |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | potłukłem |
| ty | potłukłeś |
| on / ona / ono | potłukł |
| my | potłukliśmy |
| wy | potłukliście |
| oni / one | potłukli |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | potłukłam |
| ty | potłukłaś |
| on / ona / ono | potłukła |
| my | potłukłyśmy |
| wy | potłukłyście |
| oni / one | potłukły |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | potłukło |
Czas przyszły
| ja | potłukę |
| ty | potłuczesz |
| on / ona / ono | potłucze |
| my | potłuczemy |
| wy | potłuczecie |
| oni / one | potłuką |
Tryb rozkazujący
| ty | potłucz |
| my | potłuczmy |
| wy | potłuczcie |