Conjugation of poszczycić
pɔˈʂt͡ʂɘ.t͡ɕit͡ɕto boast [with instrumental ‘ something’] (to possess something special) Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | poszczycić |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | poszczyciłem |
| ty | poszczyciłeś |
| on / ona / ono | poszczycił |
| my | poszczyciliśmy |
| wy | poszczyciliście |
| oni / one | poszczycili |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | poszczyciłam |
| ty | poszczyciłaś |
| on / ona / ono | poszczyciła |
| my | poszczyciłyśmy |
| wy | poszczyciłyście |
| oni / one | poszczyciły |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | poszczyciło |
Czas przyszły
| ja | poszczycę |
| ty | poszczycisz |
| on / ona / ono | poszczyci |
| my | poszczycimy |
| wy | poszczycicie |
| oni / one | poszczycą |
Tryb rozkazujący
| ty | poszczyć |
| my | poszczyćmy |
| wy | poszczyćcie |