Conjugation of postrzelić
pɔˈstʂɛ.lit͡ɕo dwóch lub więcej osobach: zranić siebie nawzajem strzałem z broni palnej Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | postrzelić |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | postrzeliłem |
| ty | postrzeliłeś |
| on / ona / ono | postrzelił |
| my | postrzeliliśmy |
| wy | postrzeliliście |
| oni / one | postrzelili |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | postrzeliłam |
| ty | postrzeliłaś |
| on / ona / ono | postrzeliła |
| my | postrzeliłyśmy |
| wy | postrzeliłyście |
| oni / one | postrzeliły |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | postrzeliło |
Czas przyszły
| ja | postrzelę |
| ty | postrzelisz |
| on / ona / ono | postrzeli |
| my | postrzelimy |
| wy | postrzelicie |
| oni / one | postrzelą |
Tryb rozkazujący
| ty | postrzel |
| my | postrzelmy |
| wy | postrzelcie |