Conjugation of poruczyć
pɔˈru.t͡ʂɘt͡ɕpowierzyć, polecić, oddać z zaufaniem komuś swoje sprawy lub cenną rzecz Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | poruczyć |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | poruczyłem |
| ty | poruczyłeś |
| on / ona / ono | poruczył |
| my | poruczyliśmy |
| wy | poruczyliście |
| oni / one | poruczyli |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | poruczyłam |
| ty | poruczyłaś |
| on / ona / ono | poruczyła |
| my | poruczyłyśmy |
| wy | poruczyłyście |
| oni / one | poruczyły |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | poruczyło |
Czas przyszły
| ja | poruczę |
| ty | poruczysz |
| on / ona / ono | poruczy |
| my | poruczymy |
| wy | poruczycie |
| oni / one | poruczą |
Tryb rozkazujący
| ty | porucz |
| my | poruczmy |
| wy | poruczcie |
Practice in context
Fill in the verb in real sentences — correct answers count toward the table above.