Conjugation of poręczyć
pɔˈrɛn.t͡ʂɘt͡ɕwziąć na siebie odpowiedzialność za kogoś lub za coś Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | poręczyć |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | poręczyłem |
| ty | poręczyłeś |
| on / ona / ono | poręczył |
| my | poręczyliśmy |
| wy | poręczyliście |
| oni / one | poręczyli |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | poręczyłam |
| ty | poręczyłaś |
| on / ona / ono | poręczyła |
| my | poręczyłyśmy |
| wy | poręczyłyście |
| oni / one | poręczyły |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | poręczyło |
Czas przyszły
| ja | poręczę |
| ty | poręczysz |
| on / ona / ono | poręczy |
| my | poręczymy |
| wy | poręczycie |
| oni / one | poręczą |
Tryb rozkazujący
| ty | poręcz |
| my | poręczmy |
| wy | poręczcie |