Conjugation of pomówić
pɔˈmu.vit͡ɕto allege, to impute (to accuse of without justification) Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | pomówić |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | pomówiłem |
| ty | pomówiłeś |
| on / ona / ono | pomówił |
| my | pomówiliśmy |
| wy | pomówiliście |
| oni / one | pomówili |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | pomówiłam |
| ty | pomówiłaś |
| on / ona / ono | pomówiła |
| my | pomówiłyśmy |
| wy | pomówiłyście |
| oni / one | pomówiły |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | pomówiło |
Czas przyszły
| ja | pomówię |
| ty | pomówisz |
| on / ona / ono | pomówi |
| my | pomówimy |
| wy | pomówicie |
| oni / one | pomówią |
Tryb rozkazujący
| ty | pomów |
| my | pomówmy |
| wy | pomówcie |