Conjugation of polszczyć
ˈpɔl.ʂt͡ʂɘt͡ɕnarzucać polskość, przymuszać kogoś do zostania Polakiem, zmieniać coś na polskie Ver definición completa →
Aspekt niedokonany
Bezokolicznik
| — | polszczyć |
Czas teraźniejszy
| ja | polszczę |
| ty | polszczysz |
| on / ona / ono | polszczy |
| my | polszczymy |
| wy | polszczycie |
| oni / one | polszczą |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | polszczyłem |
| ty | polszczyłeś |
| on / ona / ono | polszczył |
| my | polszczyliśmy |
| wy | polszczyliście |
| oni / one | polszczyli |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | polszczyłam |
| ty | polszczyłaś |
| on / ona / ono | polszczyła |
| my | polszczyłyśmy |
| wy | polszczyłyście |
| oni / one | polszczyły |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | polszczyło |
Czas przyszły złożony (rodzaj męski)
| ja | będę polszczył |
| ty | będziesz polszczył |
| on / ona / ono | będzie polszczył |
| my | będziemy polszczyli |
| wy | będziecie polszczyli |
| oni / one | będą polszczyli |
Czas przyszły złożony (rodzaj żeński)
| ja | będę polszczyła |
| ty | będziesz polszczyła |
| on / ona / ono | będzie polszczyła |
| my | będziemy polszczyły |
| wy | będziecie polszczyły |
| oni / one | będą polszczyły |
Czas przyszły złożony (rodzaj nijaki)
| ono | będzie polszczyło |
Tryb rozkazujący
| ty | polszcz |
| my | polszczmy |
| wy | polszczcie |