Conjugation of pokutować
pɔ.kuˈtɔ.vat͡ɕponosić konsekwencję własnych czynów Ver definición completa →
Aspekt niedokonany
Bezokolicznik
| — | pokutować |
Czas teraźniejszy
| ja | pokutuję |
| ty | pokutujesz |
| on / ona / ono | pokutuje |
| my | pokutujemy |
| wy | pokutujecie |
| oni / one | pokutują |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | pokutowałem |
| ty | pokutowałeś |
| on / ona / ono | pokutował |
| my | pokutowaliśmy |
| wy | pokutowaliście |
| oni / one | pokutowali |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | pokutowałam |
| ty | pokutowałaś |
| on / ona / ono | pokutowała |
| my | pokutowałyśmy |
| wy | pokutowałyście |
| oni / one | pokutowały |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | pokutowało |
Czas przyszły złożony (rodzaj męski)
| ja | będę pokutował |
| ty | będziesz pokutował |
| on / ona / ono | będzie pokutował |
| my | będziemy pokutowali |
| wy | będziecie pokutowali |
| oni / one | będą pokutowali |
Czas przyszły złożony (rodzaj żeński)
| ja | będę pokutowała |
| ty | będziesz pokutowała |
| on / ona / ono | będzie pokutowała |
| my | będziemy pokutowały |
| wy | będziecie pokutowały |
| oni / one | będą pokutowały |
Czas przyszły złożony (rodzaj nijaki)
| ono | będzie pokutowało |
Tryb rozkazujący
| ty | pokutuj |
| my | pokutujmy |
| wy | pokutujcie |
Practice in context
Fill in the verb in real sentences — correct answers count toward the table above.