Conjugation of pogonić
pɔˈɡɔ.ɲit͡ɕzmusić do szybkiego udania się w określonym kierunku Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | pogonić |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | pogoniłem |
| ty | pogoniłeś |
| on / ona / ono | pogonił |
| my | pogoniliśmy |
| wy | pogoniliście |
| oni / one | pogonili |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | pogoniłam |
| ty | pogoniłaś |
| on / ona / ono | pogoniła |
| my | pogoniłyśmy |
| wy | pogoniłyście |
| oni / one | pogoniły |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | pogoniło |
Czas przyszły
| ja | pogonię |
| ty | pogonisz |
| on / ona / ono | pogoni |
| my | pogonimy |
| wy | pogonicie |
| oni / one | pogonią |
Tryb rozkazujący
| ty | pogoń |
| my | pogońmy |
| wy | pogońcie |