Conjugation of podręczyć
pɔˈdrɛn.t͡ʂɘt͡ɕto taunt one another, to torment one another Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | podręczyć |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | podręczyłem |
| ty | podręczyłeś |
| on / ona / ono | podręczył |
| my | podręczyliśmy |
| wy | podręczyliście |
| oni / one | podręczyli |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | podręczyłam |
| ty | podręczyłaś |
| on / ona / ono | podręczyła |
| my | podręczyłyśmy |
| wy | podręczyłyście |
| oni / one | podręczyły |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | podręczyło |
Czas przyszły
| ja | podręczę |
| ty | podręczysz |
| on / ona / ono | podręczy |
| my | podręczymy |
| wy | podręczycie |
| oni / one | podręczą |
Tryb rozkazujący
| ty | podręcz |
| my | podręczmy |
| wy | podręczcie |