Conjugation of pobłogosławić
pɔ.bwɔ.ɡɔˈswa.vit͡ɕudzielić łaski, obdarzyć czymś Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | pobłogosławić |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | pobłogosławiłem |
| ty | pobłogosławiłeś |
| on / ona / ono | pobłogosławił |
| my | pobłogosławiliśmy |
| wy | pobłogosławiliście |
| oni / one | pobłogosławili |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | pobłogosławiłam |
| ty | pobłogosławiłaś |
| on / ona / ono | pobłogosławiła |
| my | pobłogosławiłyśmy |
| wy | pobłogosławiłyście |
| oni / one | pobłogosławiły |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | pobłogosławiło |
Czas przyszły
| ja | pobłogosławię |
| ty | pobłogosławisz |
| on / ona / ono | pobłogosławi |
| my | pobłogosławimy |
| wy | pobłogosławicie |
| oni / one | pobłogosławią |
Tryb rozkazujący
| ty | pobłogosław |
| my | pobłogosławmy |
| wy | pobłogosławcie |