Conjugation of poślubić
pɔˈɕlu.bit͡ɕwziąć z kimś ślub, ożenić się lub wyjść za mąż Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | poślubić |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | poślubiłem |
| ty | poślubiłeś |
| on / ona / ono | poślubił |
| my | poślubiliśmy |
| wy | poślubiliście |
| oni / one | poślubili |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | poślubiłam |
| ty | poślubiłaś |
| on / ona / ono | poślubiła |
| my | poślubiłyśmy |
| wy | poślubiłyście |
| oni / one | poślubiły |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | poślubiło |
Czas przyszły
| ja | poślubię |
| ty | poślubisz |
| on / ona / ono | poślubi |
| my | poślubimy |
| wy | poślubicie |
| oni / one | poślubią |
Tryb rozkazujący
| ty | poślub |
| my | poślubmy |
| wy | poślubcie |