Conjugation of plunąć
ˈplu.nɔɲt͡ɕwyrzucić z siebie grad lub strumień czegoś ( ognia) Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | plunąć |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | plunąłem |
| ty | plunąłeś |
| on / ona / ono | plunął |
| my | plunęliśmy |
| wy | plunęliście |
| oni / one | plunęli |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | plunęłam |
| ty | plunęłaś |
| on / ona / ono | plunęła |
| my | plunęłyśmy |
| wy | plunęłyście |
| oni / one | plunęły |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | plunęło |
Czas przyszły
| ja | plunę |
| ty | pluniesz |
| on / ona / ono | plunie |
| my | pluniemy |
| wy | pluniecie |
| oni / one | pluną |
Tryb rozkazujący
| ty | pluń |
| my | pluńmy |
| wy | pluńcie |
Practice in context
Fill in the verb in real sentences — correct answers count toward the table above.