Conjugation of panować
paˈnɔ.vat͡ɕokreślać kogoś mianem pana, podczas gdy ta osoba nie widzi takiej potrzeby Ver definición completa →
Aspekt niedokonany
Bezokolicznik
| — | panować |
Czas teraźniejszy
| ja | panuję |
| ty | panujesz |
| on / ona / ono | panuje |
| my | panujemy |
| wy | panujecie |
| oni / one | panują |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | panowałem |
| ty | panowałeś |
| on / ona / ono | panował |
| my | panowaliśmy |
| wy | panowaliście |
| oni / one | panowali |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | panowałam |
| ty | panowałaś |
| on / ona / ono | panowała |
| my | panowałyśmy |
| wy | panowałyście |
| oni / one | panowały |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | panowało |
Czas przyszły złożony (rodzaj męski)
| ja | będę panował |
| ty | będziesz panował |
| on / ona / ono | będzie panował |
| my | będziemy panowali |
| wy | będziecie panowali |
| oni / one | będą panowali |
Czas przyszły złożony (rodzaj żeński)
| ja | będę panowała |
| ty | będziesz panowała |
| on / ona / ono | będzie panowała |
| my | będziemy panowały |
| wy | będziecie panowały |
| oni / one | będą panowały |
Czas przyszły złożony (rodzaj nijaki)
| ono | będzie panowało |
Tryb rozkazujący
| ty | panuj |
| my | panujmy |
| wy | panujcie |