Conjugation of płonić
ˈpwɔ.ɲit͡ɕto blush (to redden in the face from shame, excitement or embarrassment) Ver definición completa →
Aspekt niedokonany
Bezokolicznik
| — | płonić |
Czas teraźniejszy
| ja | płonię |
| ty | płonisz |
| on / ona / ono | płoni |
| my | płonimy |
| wy | płonicie |
| oni / one | płonią |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | płoniłem |
| ty | płoniłeś |
| on / ona / ono | płonił |
| my | płoniliśmy |
| wy | płoniliście |
| oni / one | płonili |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | płoniłam |
| ty | płoniłaś |
| on / ona / ono | płoniła |
| my | płoniłyśmy |
| wy | płoniłyście |
| oni / one | płoniły |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | płoniło |
Czas przyszły złożony (rodzaj męski)
| ja | będę płonił |
| ty | będziesz płonił |
| on / ona / ono | będzie płonił |
| my | będziemy płonili |
| wy | będziecie płonili |
| oni / one | będą płonili |
Czas przyszły złożony (rodzaj żeński)
| ja | będę płoniła |
| ty | będziesz płoniła |
| on / ona / ono | będzie płoniła |
| my | będziemy płoniły |
| wy | będziecie płoniły |
| oni / one | będą płoniły |
Czas przyszły złożony (rodzaj nijaki)
| ono | będzie płoniło |
Tryb rozkazujący
| ty | płoń |
| my | płońmy |
| wy | płońcie |