Conjugation of otrzeźwieć
ɔˈtʂɛʑ.vjɛt͡ɕto come to one's senses, to smarten up Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | otrzeźwieć |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | otrzeźwiałem |
| ty | otrzeźwiałeś |
| on / ona / ono | otrzeźwiał |
| my | otrzeźwieliśmy |
| wy | otrzeźwieliście |
| oni / one | otrzeźwieli |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | otrzeźwiałam |
| ty | otrzeźwiałaś |
| on / ona / ono | otrzeźwiała |
| my | otrzeźwiałyśmy |
| wy | otrzeźwiałyście |
| oni / one | otrzeźwiały |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | otrzeźwiało |
Czas przyszły
| ja | otrzeźwieję |
| ty | otrzeźwiejesz |
| on / ona / ono | otrzeźwieje |
| my | otrzeźwiejemy |
| wy | otrzeźwiejecie |
| oni / one | otrzeźwieją |
Tryb rozkazujący
| ty | otrzeźwiej |
| my | otrzeźwiejmy |
| wy | otrzeźwiejcie |