Conjugation of opustoszeć
ɔ.pusˈtɔ.ʂɛt͡ɕstać się pustym, bezludnym, nie zamieszkanym Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | opustoszeć |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | opustoszałem |
| ty | opustoszałeś |
| on / ona / ono | opustoszał |
| my | opustoszeliśmy |
| wy | opustoszeliście |
| oni / one | opustoszeli |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | opustoszałam |
| ty | opustoszałaś |
| on / ona / ono | opustoszała |
| my | opustoszałyśmy |
| wy | opustoszałyście |
| oni / one | opustoszały |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | opustoszało |
Czas przyszły
| ja | opustoszeję |
| ty | opustoszejesz |
| on / ona / ono | opustoszeje |
| my | opustoszejemy |
| wy | opustoszejecie |
| oni / one | opustoszeją |
Tryb rozkazujący
| ty | opustoszej |
| my | opustoszejmy |
| wy | opustoszejcie |