Conjugation of obrzezać
ɔbˈʐɛ.zat͡ɕu mężczyzn: dokonać zabiegu usunięcia części napletka w celach leczniczych, higienicznych bądź estetycznych, a u żydów, muzułmanów oraz niektórych ludów afrykańskich i australijskich także ze względów Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | obrzezać |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | obrzezałem |
| ty | obrzezałeś |
| on / ona / ono | obrzezał |
| my | obrzezaliśmy |
| wy | obrzezaliście |
| oni / one | obrzezali |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | obrzezałam |
| ty | obrzezałaś |
| on / ona / ono | obrzezała |
| my | obrzezałyśmy |
| wy | obrzezałyście |
| oni / one | obrzezały |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | obrzezało |
Czas przyszły
| ja | obrzezam |
| ty | obrzezasz |
| on / ona / ono | obrzeza |
| my | obrzezamy |
| wy | obrzezacie |
| oni / one | obrzezają |
Tryb rozkazujący
| ty | obrzezaj |
| my | obrzezajmy |
| wy | obrzezajcie |