Conjugation of obruszyć
ɔbˈru.ʂɘt͡ɕto bruise (to make something that was previously in a particular place start to move or fall in a particular way) Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | obruszyć |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | obruszyłem |
| ty | obruszyłeś |
| on / ona / ono | obruszył |
| my | obruszyliśmy |
| wy | obruszyliście |
| oni / one | obruszyli |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | obruszyłam |
| ty | obruszyłaś |
| on / ona / ono | obruszyła |
| my | obruszyłyśmy |
| wy | obruszyłyście |
| oni / one | obruszyły |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | obruszyło |
Czas przyszły
| ja | obruszę |
| ty | obruszysz |
| on / ona / ono | obruszy |
| my | obruszymy |
| wy | obruszycie |
| oni / one | obruszą |
Tryb rozkazujący
| ty | obrusz |
| my | obruszmy |
| wy | obruszcie |