Conjugation of nawrócić
naˈvru.t͡ɕit͡ɕpobudzić własną wiarę przez przyjęcie nowej religii lub poprzez powrót do życia zgodnego z zasadami swojej wiary; stać się religijnym Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | nawrócić |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | nawróciłem |
| ty | nawróciłeś |
| on / ona / ono | nawrócił |
| my | nawróciliśmy |
| wy | nawróciliście |
| oni / one | nawrócili |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | nawróciłam |
| ty | nawróciłaś |
| on / ona / ono | nawróciła |
| my | nawróciłyśmy |
| wy | nawróciłyście |
| oni / one | nawróciły |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | nawróciło |
Czas przyszły
| ja | nawrócę |
| ty | nawrócisz |
| on / ona / ono | nawróci |
| my | nawrócimy |
| wy | nawrócicie |
| oni / one | nawrócą |
Tryb rozkazujący
| ty | nawróć |
| my | nawróćmy |
| wy | nawróćcie |