Conjugation of napadać
naˈpa.dat͡ɕdokonywać napadu, niespodziewanie uderzać na coś lub na kogoś Ver definición completa →
Aspekt niedokonany
Bezokolicznik
| — | napadać |
Czas teraźniejszy
| ja | napadam |
| ty | napadasz |
| on / ona / ono | napada |
| my | napadamy |
| wy | napadacie |
| oni / one | napadają |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | napadałem |
| ty | napadałeś |
| on / ona / ono | napadał |
| my | napadaliśmy |
| wy | napadaliście |
| oni / one | napadali |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | napadałam |
| ty | napadałaś |
| on / ona / ono | napadała |
| my | napadałyśmy |
| wy | napadałyście |
| oni / one | napadały |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | napadało |
Czas przyszły złożony (rodzaj męski)
| ja | będę napadał |
| ty | będziesz napadał |
| on / ona / ono | będzie napadał |
| my | będziemy napadali |
| wy | będziecie napadali |
| oni / one | będą napadali |
Czas przyszły złożony (rodzaj żeński)
| ja | będę napadała |
| ty | będziesz napadała |
| on / ona / ono | będzie napadała |
| my | będziemy napadały |
| wy | będziecie napadały |
| oni / one | będą napadały |
Czas przyszły złożony (rodzaj nijaki)
| ono | będzie napadało |
Tryb rozkazujący
| ty | napadaj |
| my | napadajmy |
| wy | napadajcie |