HomeServicesBlogDictionariesContactSpanish Course
← namienić — definition

Conjugation of namienić

Regular CEFR B2
naˈmjɛ.ɲit͡ɕ

to mention, to reference Ver definición completa →

Aspekt dokonany

Bezokolicznik
namienić
Czas przeszły (rodzaj męski)
ja namieniłem
ty namieniłeś
on / ona / ono namienił
my namieniliśmy
wy namieniliście
oni / one namienili
Czas przeszły (rodzaj żeński)
ja namieniłam
ty namieniłaś
on / ona / ono namieniła
my namieniłyśmy
wy namieniłyście
oni / one namieniły
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
ono namieniło
Czas przyszły
ja namienię
ty namienisz
on / ona / ono namieni
my namienimy
wy namienicie
oni / one namienią
Tryb rozkazujący
ty namień
my namieńmy
wy namieńcie

Practice this verb →

More conjugations

Explore the Polski dictionary

Look up any Polish word for definitions, equivalents in 94 languages, and more.

Open Dictionary