Conjugation of nadrzeć
ˈna.dʐɛt͡ɕto accumulate a certain amount of something by tearing it Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | nadrzeć |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | nadarłem |
| ty | nadarłeś |
| on / ona / ono | nadarł |
| my | nadarliśmy |
| wy | nadarliście |
| oni / one | nadarli |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | nadarłam |
| ty | nadarłaś |
| on / ona / ono | nadarła |
| my | nadarłyśmy |
| wy | nadarłyście |
| oni / one | nadarły |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | nadarło |
Czas przyszły
| ja | nadrę |
| ty | nadrzesz |
| on / ona / ono | nadrze |
| my | nadrzemy |
| wy | nadrzecie |
| oni / one | nadrą |
Tryb rozkazujący
| ty | nadrzyj |
| my | nadrzyjmy |
| wy | nadrzyjcie |
Practice in context
Fill in the verb in real sentences — correct answers count toward the table above.