Conjugation of mienić
ˈmjɛ.ɲit͡ɕbyć nazywanym przez siebie; uważać się za kogoś Ver definición completa →
Aspekt niedokonany
Bezokolicznik
| — | mienić |
Czas teraźniejszy
| ja | mienię |
| ty | mienisz |
| on / ona / ono | mieni |
| my | mienimy |
| wy | mienicie |
| oni / one | mienią |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | mieniłem |
| ty | mieniłeś |
| on / ona / ono | mienił |
| my | mieniliśmy |
| wy | mieniliście |
| oni / one | mienili |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | mieniłam |
| ty | mieniłaś |
| on / ona / ono | mieniła |
| my | mieniłyśmy |
| wy | mieniłyście |
| oni / one | mieniły |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | mieniło |
Czas przyszły złożony (rodzaj męski)
| ja | będę mienił |
| ty | będziesz mienił |
| on / ona / ono | będzie mienił |
| my | będziemy mienili |
| wy | będziecie mienili |
| oni / one | będą mienili |
Czas przyszły złożony (rodzaj żeński)
| ja | będę mieniła |
| ty | będziesz mieniła |
| on / ona / ono | będzie mieniła |
| my | będziemy mieniły |
| wy | będziecie mieniły |
| oni / one | będą mieniły |
Czas przyszły złożony (rodzaj nijaki)
| ono | będzie mieniło |
Tryb rozkazujący
| ty | mień |
| my | mieńmy |
| wy | mieńcie |